Ayrıcalık

Banchi-Vecchi-1
kathryn aime m.

Hayal kuruyorum. Yabancı bir şehre gitmek isterdim. Denizi de olabilir kanalı da. Kütüphanesi, kitapçısı, plakçısı, fırını hangi sokakta bilecek kadar kalmak. İlla kafede oturmak değil ama balkonda veya camın kenarında oturup bir bakmak bir yazmak, bir meydana, bir dükkana, insanlara. Başka türlü de olabiliyor diye olgunlukla karşılamak ama hüzünle dolaşmak. Bir şeylerin yabancı, güzel, tuhaf gelmesi. Gelmişken başka şehirleri de gezeyim demeden yalnızca o şehirde evden kütüphaneye, kütüphaneden parka, ertesi gün kitapçıya, müzeye yürümek. Küçük bir yörüngede, yavaş bir hayat sürmek.

Bir de daha mümkün olanı: Bedri Rahmi’nin sergisine gitmek istiyorum. Gitmeden önce şiirlerinden her gün biraz okuyorum. Kitapta geldiğim yere kadar en sevdiğim şiir şu oldu.

İki seferdir duyduğum bir söz var. İlkini Ray Bradbury söylemişti. Diğerini the best exotic marigold hotel’de duydum. Hindistan’a tahammül etmek için ne yapıyorsunuz? diye soruyordu kadın. Hindistan’da insanın tüm duyuları işgal altında çünkü. Adam da böyle cevap veriyordu. Hayatı bir hak gibi değil bir ayrıcalık gibi yaşamaya çalışıyorum.

Ayrıcalık demişken:

Akşam Ayşe’yi bu şarkıyla tanıştırdım, fotoğrafların gerçek olmasına sevindi.

Reklamlar

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s